Jednym z najważniejszych osiedli powstałych w Bydgoszczy w II połowie lat 70. były nowe Bartodzieje. W ciągu kilku lat, leżąca nieco na uboczu część miasta, o typowo wiejskiej i jednorodzinnej zabudowie przekształcić miała się w jedno z największych osiedli mieszkaniowych w mieście nad Brdą.

Jeszcze pod koniec lat 60. mieszkańcy tego terenu do dyspozycji mieli wyłącznie kursujące do stacji Bydgoszcz Bielawy autobusy linii „55”, lub jeżdżące ul. Fordońską tramwaje i autobusy linii „P” oraz „57” i „59” na Fordońskiej lub Gajowej. Wkrótce ul. Gajową do Bazy Transportowej Poczty Polskiej doprowadzono linię „60” i „64”, a później również „61”. Były to jednak ciągle peryferie przyszłego osiedla, którego dzisiejsza oś i główna arteria – ul. Skłodowskiej-Curie kończyła się na ul. Gajowej. Pierwsze zmiany w infrastrukturze Bartodziejów zauważyć można na między 1973 a 1975 rokiem. Ul. Skłodowskiej-Curie doprowadzona została do ul. Kijowskiej. Kończąca się na ul. Gajowej ul. Głowackiego przebita została do ul. Bałtyckiej. Na zachodnim krańcu osiedla powstawała już ul. Szeroka (dziś Wyszyńskiego), mająca wkrótce przejąć funkcję przelotową od ul. Gajowej.

W 1977 roku ukończona została budowa ostatniego odcinka ulicy Skłodowskiej-Curie. Nową trasę zakończono na ul. Łęczyckiej skrzyżowaniem z wyspą centralną. Dzięki takiemu rozwiązaniu mogły w tym miejscu zawracać autobusy komunikacji miejskiej. W celu obsługi powstającego osiedla na ul. Skłodowskiej-Curie przetrasowano linie „57” i „59”,. Wciąż jednak brakowało połączenia z dworcem głównym PKP.

Postanowiono zatem uruchomić nową linię autobusową, oznaczoną numerem 67, która połączyć miała dworzec główny PKP ze szpitalem Jurasza oraz osiedlami Skrzetusko i Bartodzieje, z wykorzystaniem do zawracania pętli na skrzyżowaniu z ul. Łęczycką. Inauguracja miała miejsce 2 maja 1977 r. W kierunku dworca autobusy kursowały początkowo ulicami: Skłodowskiej-Curie, Sportową, Berwińskiego, al. Ossolińskich, Mickiewicza, Świętojańską, Hetmańską, a w kierunku ul. Łęczyckiej ulicami: Dworcową, Fredry, Warszawską, Śniadeckich, Krasińskiego, Markwarta, Berwińskiego, Chopina i Skłodowskiej-Curie. W drugiej połowie 1977 r. oddano do użytku dzisiejszą ul. Sieńki oraz odcinek ul. Ogińskiego, wobec czego nastąpiły zmiany w trasie przebiegu linii. W 1979 r. trasa linii „67” wyglądała następująco:

1979:

67: DWORZEC GŁÓWNY – Dworcowa – Fredry – Śniadeckich – Krasińskiego – Markwarta – Ogińskiego – Chopina – Moniuszki – Skłodowskiej-Curie – ŁĘCZYCKA

Trasa powrotna: ŁĘCZYCKA – Skłodowskiej-Curie – Sportowa – Powstańców Wlkp. – Mickiewicza – Świętojańska – Hetmańska – Sobieskiego – Warszawska – DWORZEC GŁÓWNY

Początkowo linię obsługiwały nieprzystosowane do ruchu w dużych miastach Autosany H9-35, jednak wobec skarg podróżnych autobusy te szybko zostały wycofane. Wkrótce otwarte zostało skrzyżowanie ul. Moniuszki i Ogińskiego, wobec czego trasa została zmieniona, a autobusy wyprowadzono z ulicy Sportowej i Chopina.

1981:

67: DWORZEC GŁÓWNY – Dworcowa – Fredry – Śniadeckich – Krasińskiego – Markwarta – Moniuszki – Skłodowskiej-Curie – ŁĘCZYCKA

Trasa powrotna: ŁĘCZYCKA – Skłodowskiej-Curie – Moniuszki – Ogińskiego – Powstańców Wlkp. – Mickiewicza – Świętojańska – Hetmańska – Sobieskiego – Warszawska – DWORZEC GŁÓWNY

Powyższa trasa linii „67” nie ulegała praktycznie żadnym zmianom aż do roku 2000, gdy na swój los zaczęli się skarżyć studenci Akademii Bydgoskiej z ul. Przemysłowej.

W roku 1981 na linii „67” kursowały cztery autobusy. W 1983 roku i w latach późniejszych było to już pięć pojazdów.

Los studentów Akademii Bydgoskiej (dziś Uniwersytet Kazimierza Wielkiego) studiujących w oddalonym od centrum budynku przy ul. Przemysłowej poprawił się z początkiem roku akademickiego 2000/2001. Wcześniej do dyspozycji mieli oni bowiem tylko rzadko kursujące autobusy linii „59”, a wieczorami tylko „59bis” do Wyścigowej, co wobec rosnącej liczby osób kształcących się w położonym na peryferiach dzielnicy przemysłowej obiekcie dawnej „fabryki domów” przestało wystarczać. Zdecydowano więc o przedłużeniu linii „67” od ul. Łęczyckiej, przez ul. Kamienną do końca ul. Przemysłowej. Jednak już 15 listopada autobusy skierowano ul. Fordońską (zamiast Kamiennej), co związane było z otwarciem nowego mostu drogowego przez Brdę w ciągu ul. Łęczyckiej.

W 2011 roku zmieniono trasę linii w obrębie Sielanki, kursy w kierunku dworca głównego skierowano do pl. Weyssenhoffa przez Aleje Ossolińskich. Wcześniej autobusy kursowały ul. Ogińskiego i przez rondo Wielkopolskie.

Od 14 kwietnia 2012 r. autobusy linii „67” rozpoczynają kursy z pętli Rycerska, która to pętla wybudowana została w związku z budową nowej linii tramwajowej do dworca głównego.

W związku z przeniesieniem Instytutu Historii i Stosunków Międzynarodowych UKW z ul. Przemysłowej na ul. Poniatowskiego, 16 stycznia 2016 roku linia „67” została skrócona do ul. Łęczyckiej, czyli do swojej pierwszej pętli sprzed 2000 roku.

Ostatnią korektą trasy było skierowanie kursów w kierunku Rycerskiej z przejazdem przez Plac Piastowski, na którym ulokowany został nowy przystanek, przez ul. Sienkiewicza, Chrobrego i Sowińskiego.

Obecnie linia „67” obsługiwana jest przez prywatnego przewoźnika. Pełni ważną funkcję – łączy Bartodzieje, Skrzetusko (Szpital Jurasza) i dzielnicę muzyczną z dużym obszarem północnego Śródmieścia oraz dworcem głównym PKP.

2018:

RYCERSKA – Zygmunta Augusta – Dworcowa – Fredry – Warszawska – Śniadeckich – Krasińskiego – Markwarta – r. Ossolińskich – Sieńki – Moniuszki – Skłodowskiej-Curie – ŁĘCZYCKA

Trasa powrotna: ŁĘCZYCKA – Skłodowskiej-Curie – Moniuszki – Sieńki – r. Ossolińskich – al. Ossolińskich – pl. Weyssenhoffa – al. Mickiewicza – Świętojańska – Hetmańska – Sienkiewicza – Chrobrego – pl. Piastowski – Sowińskiego – Sobieskiego – Warszawska – Zygmunta Augusta – RYCERSKA

Dariusz Falkowski

zdjęcia: Piotr Tomasik

Share

About Author

Dariusz Falkowski