Nadwiślańskie miasteczko Fordon od stycznia 1961 r. z Bydgoszczą łączyła linia pospieszna „P”, później przemianowana na „101”. W 1972 r. podjęta została decyzja o przyłączeniu Fordonu do Bydgoszczy. Rozpoczęte zostały przygotowania do aneksji. Wśród założeń było poprawienie komunikacji nowej dzielnicy z centrum Bydgoszczy.

Postanowiono uruchomić nową linię autobusową oznaczoną numerem 65, która łączyć miała centrum dawnego miasteczka z otwartą w 1969 r. pętlą tramwajową przy ul. Wyścigowej (Bydgoszcz Wschód).

      

Nowa linia rozpoczęła kursowanie w dzień przyłączenia Fordonu do Bydgoszczy – 1 stycznia 1973 roku. Końcowy przystanek ulokowany został na fordońskim rynku. Częstotliwość kursów wynosiła 12 minut w szczycie komunikacyjnym oraz 18 minut po za szczytem. Autobusy „65” już od momentu uruchomienia zyskały bardzo dużą popularność, co zaważyło na jej przedłużeniu, i to całkiem sporym, od ul. Wyścigowej aż na Osiedle Leśne. Stała się tym samym najdłuższą linią autobusową w Bydgoszczy. Co ciekawe, przebieg ówczesnej trasy praktycznie pokrywa się z dzisiejszym (do fordońskiego rynku).

16 stycznia 1974 r. otwarty został pierwszy z Wiaduktów Warszawskich, dzięki czemu autobusy nie musiały już stać w ogromnych korkach przed bardzo często zamykanymi szlabanami. Można założyć, że było to jedno z najważniejszych wydarzeń w historii komunikacji Fordon – centrum.

1975:

65: OSIEDLE LEŚNE – Sułkowskiego – Sportowa – Powstańców Wlkp. – Szeroka – rondo Fordońskie – Fordońska – 15 Grudnia – Plac Zwycięstwa – FORDON

Ulica Szeroka to dzisiejsza al. Kardynała Wyszyńskiego, 15 Grudnia – Bydgoska, a pl. Zwycięstwa to fordoński rynek.

W 1975 r. do Bydgoszczy dotarły pierwsze przyczepy do Jelczy „ogórków”. Większość z nich doczepiona została do pojazdów kursujących na linii „65”. Zadecydowała o tym ogromna popularność nowej linii oraz stosunkowo prosta trasa, z niewielką liczbą skrętów. Wkrótce później na „65” trafiły Jelcze-Berliety, a w 1981 r. pięć przegubowych Ikarusów z pierwszej dostawy.

Po wybudowaniu ronda Wielkopolskiego, odcinek ul. Sportowej przemianowany został na Ogińskiego. Nowa trasa połączyła ul. Sułkowskiego z Jagiellońską.

1981:

65: OSIEDLE LEŚNE – Sułkowskiego – rondo Wielkopolskie – Powstańców Wlkp. – Szeroka – rondo Fordońskie – Fordońska – 15 Grudnia – pl. Zwycięstwa – FORDON

W 1985 r. wybrane kursy linii „65” przedłużono do Mariampola (przez ul. Wyzwolenia). W tym czasie linia obsługiwana była już przez 14 autobusów (więcej taboru pochłaniała tylko „sześćdziesiątka”).

1991:

65: OSIEDLE LEŚNE – Sułkowskiego – Ogińskiego – rondo Wielkopolskie – Powstańców Wlkp. – Wyszyńskiego – rondo Fordońskie – Fordońska – 15 Grudnia – pl. Zwycięstwa – FORDON (wybrane kursy do Mariampola)

W kwietniu 2007 r. linię „65” przyłączono do systemu „A+T”.

Pod koniec wakacji 2007 r. przeniesiona została fordońska pętla linii „65”. Nową ulokowano w pobliżu ul. Styki. Dzięki tej inwestycji autobusy nie nawracały już na rynku dawnego miasteczka.

Począwszy od maja 2013 r., wybrane kursy linii „65” w weekendy sezonowo przedłużono do pętli w Myślęcinku. Kursy zawieszono od 1 października. W kolejnych latach idea była kontynuowana.

Ostatnie zmiany trasy linii „65” związane były z otwarciem linii tramwajowej do Fordonu.

2017:

65: OSIEDLE LEŚNE – Sułkowskiego – Ogińskiego – Powstańców Wlkp. – Wyszyńskiego – rondo Fordońskie – Fordońska – Bydgoska – Rynek – Wyzwolenia – Andersa – Piłsudskiego – NAD WISŁĄ (wybrane kursy: Swobodna – Bora-Komorowskiego – ŁOSKOŃ/ZAJEZDNIA)

Linia „65” zapoczątkowała wieloletni proces komunikowania Fordonu (już przyłączonego) z Bydgoszczą. Jej przebieg na odcinku Leśne – fordoński rynek nie ulegał zmianom od niemal 45 lat. Przez 17 lat była najdłuższą linią w mieście. Charakteryzowała się zawsze małą liczbą zakrętów, dzięki czemu obsługiwać ją mogły „ogórki” z przyczepą. Linię „65” od samego początku obsługują Miejskie Zakłady Komunikacyjne.

Dariusz Falkowski

Zdjęcia: Piotr Tomasik

Share

About Author

Dariusz Falkowski